24 студзеня (11 студзеня ст.ст.) Руская Праваслаўная Царква шануе памяць свяшчэннавызнаўца Уладзіміра Хіраска. Першы ў Мінску прыход слабавідушчых і невідушчых носіць імя свяшчэннамучаніка Уладзіміра Хіраска. Найбольш вядомая частка яго жыцця - служэнне невідушчым дзецям. Ён вучыў іх і асновах праваслаўнай веры, дапамагаючы ім мужна прымаць усе цяжкасці.

У свеце Хіраска Уладзімір Рыгоравіч, нарадзіўся 11 студзеня 1874 года ў горадзе Падольск на Украіне ў сям'і святара. Скончыў Падольскую духоўную семінарыю. Пасля яе заканчэння працаваў настаўнікам царкоўна-прыходскіх школ у вёсцы Кіявец Мінскага павета, праз паўгода быў пераведзены ў мястэчка Тураў у Беларусі.

У 1899 годзе ажаніўся, у тым жа годзе быў пасвечаны ў іерэя і з 17 студзеня гэтага ж года быў прызначаны настаяцелем царквы ў сяле Амельно Ігуменскага павета (цяпер Чэрвеньскі раён). У Амельно бацька Уладзімір праслужыў сем гадоў. Яго пастырскі талент з асаблівай сілай праявіўся ў справе выкладання Закона Божага.

У 1906 годзе прызначаны настаяцелем Георгіеўскай царквы ў сяле Юравічы Ігуменскага павета Мінскай губерні, адначасова выкладаў у народным вучылішчы і ў царкоўна-прыходскай школе. У 1911 годзе прызначаны настаяцелем царквы ў гонар іконы Божай Маці «Усіх тужлівых Радасць» у Мінску пры вучэльні сьляпых, адначасова выкладаў Закон Божы ў мужчынскай і жаночай гарадскіх гімназіях.

Па характары міралюбівы, спагадны і вельмі добры, ён асаблівую ўвагу да сляпых дзяцей, якіх навучаў у вучэльні ісцінам праваслаўнай веры, імкнучыся ўмацаваць у іх дух бадзёрасці і спагады.

Падвяргаўся кароткачасовым арыштам ў 1919 (за ўяўную сувязь з эсэрамі) і 1920 гадах (пры польскай акупацыі Мінска, за тое, што хаваў бальшавікоў).

У канцы 1925 года з Мінска быў высланы мітрапаліт Мінскі і Беларускі Мелхіседэк (Паеўскі) за супрацьдзеянне абнаўленству. Айцец Уладзімір добра ведаў уладара Мелхісэдэка і разам з вернікамі спрабаваў аблегчыць ягоны лёс, зьвяртаўся ў розныя інстанцыі з просьбай не высылаць уладыку.

29 снежня 1925 года протаіерэй Уладзімір быў арыштаваны па ілжывым абвінавачванні ў сувязях з польскім генеральным консульствам. Матушка Марыя Цітаўна засталася адна з пяццю дзецьмі непаўналетняга ўзросту. Яна спрабавала дамагчыся вызвалення мужа, пісала ў ОГПУ, але безвынікова.

Імкнучыся падтрымаць, вернікі накіравалі яму некалькі лістоў. Падчас допытаў бацька Уладзімір катэгарычна адмовіўся назваць людзей, якія яму пісалі. У сакавіку 1926 года яго прымусілі пакінуць Менск, і ён быў накіраваны ў адміністрацыйную спасылку на тры гады ў горад Арол. 12 сакавіка 1929 г. вярнуўся ў Мінск.

У пачатку красавіка гэтага ж года зноў быў арыштаваны. Сігналам да арышту паслужыла ананімны артыкул-данос, надрукаваны ў газэце "Рабочы", у якой а.Уладзіміра галаслоўна абвінавачвалі ў контррэвалюцыйнай дзейнасці. Адной з сапраўдных прычынаў арышту былі планы ўладаў па зносе храма і будаўніцтву на яго месцы Дома ўрада, што і было неўзабаве ажыццёўлена. Протаіерэй Уладзімір вінаватым сябе не прызнаў.

З паказанняў свяшчэнніка:

«У г. Мінск з Арла я вярнуўся ў аўторак 12 сакавіка ... У першы раз набажэнства здзейсніў у суботу 17 сакавіка. Ніякіх сустрэч і прывітанняў ніхто мне не ўладкоўваў. Я ж сам звярнуўся з прывітаннем да сваіх вернікаў, у якім казаў, што з радасцю сустракаюся з імі і дзякую Богу за тое, што непазбежныя ў жыцці кожнага чалавека гаротнасці і нягоды вера ў Бога дапамагла мне перанесці, і што гэтая вера можа палегчыць нягоды жыцця кожнага з хрысціянаў, і таму варта быць цвёрдым у веры. На другі дзень, у нядзелю, мною была вымаўлена пропаведзь на тэму аб усёдараванні ... Гэтая тэма была абраная таму, што той нядзельны дзень носіць назву "Дараванай нядзелі", калі праваслаўныя рыхтуюцца атрымаць прабачэнне сваіх грахоў ... У сераду на першым тыдні Вялікага Посту перад прычашчэннем я казаў пропааведзь на тэму: "Успомні мяне, Госпадзе, у Царстве Тваім", заклікаючы вернікаў людзей добрым жыццём даць магчымасць Уладару ўспомніць з іх жыцця хоць што-небудзь добрае. У двух апошніх маіх прамовах, вымаўленых мною 24 сакавіка, ніякіх антысавецкіх або контррэвалюцыйных лозунгаў не было. У першай з іх праводзілася думка пра тое, што ўрачыстасць Праваслаўя складаецца ў добрым хрысціянскім жыцці, у другой прамове, сказанай на пасіі, г.зн. набажэнстве, прысвечанай успаміну пакут Хрыста, я казаў пра тое, што ўсякага роду пакуты і пазбаўленні ў жыцці трэба пераносіць пакорліва па прыкладзе Хрыста. Заканчваючы свае сведчанні з нагоды адзначаных у допісы газеты "Працоўны" фактаў, нібы якія сведчаць аб маёй контррэвалюцыйнай дзейнасці, я, уласна кажучы, думаю, што ніякіх фактаў у гэтым допісе не маецца ... »

Па пастанове асаблівай нарады ОГПУ ад 26 лiпеня 1929 года быў высланы на тры гады ў Сібір. Падчас зьняволеньня ў яго рэзка пагоршыўся зрок. Двойчы бацька Уладзімір звяртаўся да турэмнага начальства з просьбай даслаць лекара, але так і не атрымаў ніякага адказу. За час лагернага жыцця ён амаль аслеп.

У ліпені 1932 года быў вызвалены, ужо будучы цяжка хворым. Апошні год жыцця правёў у горадзе Гжатск (цяпер горад Гагарын) Смаленскай вобласці. Памёр у 1933 годзе ў Гжатск ад расстройства здароўя, падарванага ў зняволенні. Пахаваны ў Гжатске.

Месца пахавання на дадзены момант невядома.

Успамінае Ніла Ільінічна Манцэвода (1907-1998) - біяхімік, навуковы супрацоўнік, аўтар шэрагу прац па біяхіміі, у гады Вялікай Айчыннай вайны актыўная ўдзельніца Мінскага падполля: "Я добра памятаю а. Уладзіміра. Мы жылі параўнальна недалёка ад царквы« Усіх тужлівых Радасце », айцец Уладзімір быў чалавекам сярэдняга ўзросту, хударлявы, вонкава нагадваў аблічча Ісуса Хрыста. Запомніўся погляд яго глыбокіх блакітных вачэй. быў ён таварыскім і добразычлівым чалавекам, у вернікаў карыстаўся вялікім аўтарытэтам, вельмі любіў дзяцей. У сям'і бацькі Уладзіміра было чатыры дачкі і сын. Адзіны сын ягоны памёр у юнацкім узросце. Дзве старэйшыя дочкі Валянціна і Любоў сталі настаўніцамі, дачка Юлія - ​​балярынай. Бацька Уладзімір быў настаяцелем царквы «Усіх тужлівых Радасце» ад абшчыны сьляпых, а таксама выкладаў Закон Божы ў школе для сляпых. Царква стаяла там, дзе цяпер левае крыло Дома ўрада. Гэта было светлае драўлянае збудаванне, вельмі вытанчанае, з выдатнымі вітражамі. "

28 кастрычніка 1999 года быў кананізаваны Сінодам Беларускай Праваслаўнай Царквы. Далучаны да ліку святых новапакутнікаў і вызнаўцаў Расейскіх для агульнацаркоўнага шанавання ў жніўні 2000 года на Архіерэйскім Саборы Рускай Праваслаўнай Царквы.

Трапар, глас 4:

И нравом причастник,/ и престолом наместник апостолом быв,/ деяние обрел еси, Богодухновенне,/ в видения восход,/ сего ради слово истины исправляя,/ и веры ради пострадал еси даже до крове,/ священномучениче Владимире,/ моли Христа Бога// спастися душам нашим.